غرور در اخلاق؛ گزارش تحلیلی آراء فیلسوفان اسلامی و غربی – پایان نامه رشته الهیات- فقه و فلسفه

دانلود پایان نامه

عنوان پایان نامه :

 غرور در اخلاق؛ گزارش تحلیلی آراء فیلسوفان اسلامی و غربی

یک صفحه از متن پایان نامه فقط برای نمونه :

فلسفه‌ اسلامی

از آن‌جا که مباحث اخلاقی در فلسفه‌ی اسلامی تا حد زیادی متأثر از آیات و روایات است، بنابراین در مورد پیشینه‌ی موضوع غرور نیز ما به قرآن رجوع می‌کنیم.

نخستین جرقه‌های غرور از نظر قرآن، در آغاز آفرینش انسان و در چهره‌ی شیطان دیده شد، هنگامی‌که خداوند به او خطاب کرد: چه چیز تو را مانع شد از اینکه بر آدم سجده کنی، شیطان با لحنی غرورآمیز گفت: من از او بهترم! مرا از آتش آفریده‌ای و او را ازگل، «قالَ أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ»[1] شیطان بر اثر غرور بیش از حد خود نتوانست برتری خاک از آتش و برتری توبه را بر لجاجت و اصرار بر گناه دریابد و برای همیشه مطرود و ملعون درگاه الهی شد.

از این‌رو واژه‌ غرور در قرآن، گاه به معنای شیطان می‌آید، چرا که اولین مغرور، شیطان بود. این غرور، که به معنای تکبر و لجاجت و خودفریبی است، از نظر آیات و روایات اسلامی مذموم و ناپسند است و همواره به‌عنوان رذیلت در نظر گرفته می‌شود.

فیلسوفان اسلامی نیز با تکیه بر آیات، غرور را در معنای منفی و به‌عنوان رذیلت در نظر گرفتند. البته هر جا که خواستند تعبیر مثبتی از واژه‌ غرور داشته باشند با تغییر دادن نام آن، معنایی همچون غرور مثبت ارسطویی را مطرح کردند.

به عنوان مثال، ابن‌مسکویه واژه‌ی غرور را «کِبَرنفس» بیان می‌کند. از نظر ابن‌مسکویه کِبَر‌نفس یا همان بزرگ‌منشی در حقیقت، خوار داشتن ثروت و توانایی بر تحمّل ارجمندی و خواری است».[2] خواجه نصیرالدین طوسی نیز مباحث مربوط به کِبَرنفس را مطرح کرده و آن را به عنوان فضیلت می‌پذیرد. از نظر این فیلسوفان، کِبَر نفس فضیلتی است که تحت جنس شجاعت قرار می‌گیرد.

 

برای دیدن جزئیات بیشتر ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک زیر مراجعه نمایید:

 دانلود از لینک زیر

 لینک متن کامل پایان نامه رشته مهندسی صنایع با عنوان 

غرور در اخلاق؛ گزارش تحلیلی آراء فیلسوفان اسلامی و غربی